Knock-knock-knocking...
@Gmail
@Blogger
@Our Magic Bus

Previous Posts

Archives

Saturday, July 04, 2009

Στη ρουφιανιά λέμε ναι

Χώρος: το επί 9ετία στέκι μου στου Ψυρρή, το οποίο χτες βραδυ, για πρώτη φορά μέσα σε τόσα χρόνια, δε μου βρώμαγε τσιγαρίλα και δεν κατακλυζόταν απ' άκρη σ' άκρη του με σύννεφα καπνού.
Χρόνος: κλείσιμο, η πιο ωραία ώρα, η πιο ανθρώπινη, η πιο επικοινωνιακή.

Είπα:
"Εγώ ρε παιδιά θα ήθελα να υπήρχε ειδικός 4ψήφιος αριθμός για «κάρφωμα» επικίνδυνων και ανεγκέφαλων οδηγών! Οι πρώτες εκατόν εξήντα καταγγελίες θα ήτανε δικές μου!"

Κι ο γείτων θαμών απήντησε:
"Αν υπήρχε τέτοιος αριθμός φιλενάδα, οι πρώτοι που θα έπαιρνα τηλέφωνο να καταγγείλω θα ήταν οι μπάτσοι!"

Άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω. Βραχυκύκλωσα. Ύστερα του χτύπησα τον ώμο, έσκυψα το κεφάλι μου και το βούλωσα.

Και να θες, ούτε καν σωστός ρουφιάνος δεν μπορείς να γίνεις σε τούτη τη χώρα.

posted by mindstripper @ 7/04/2009 12:48:00 PM  | 1 Comments |  Links to this post | 

Friday, July 03, 2009

Offline status: meditation mode

posted by mindstripper @ 7/03/2009 10:07:00 PM  | 3 Comments |  Links to this post | 

Wednesday, July 01, 2009

The veterinary approach to psychiatry

Κι έτσι όπως κουβεντιάζαμε χτες στη δουλειά με τον Η., είπα ότι το μοναδικό όπλο που έχουμε ενάντια στη μαζική μορφοποίηση και την δημιουργία μίας (όσο γίνεται) πιο σφαιρικής αντίληψης αυτών που εξελίσσονται γύρω και έξω και κάποια στιγμή μέσα στα σπίτια μας, είναι οι εναλλακτικοί τρόποι ενημέρωσης.

Να τί εννοώ.

posted by mindstripper @ 7/01/2009 10:16:00 AM  | 6 Comments |  Links to this post | 

Saturday, June 27, 2009

Όχι άλλο μπούτι

Όχι κι εδώ ρε φίλε.

Όχι κι εδώ...

posted by mindstripper @ 6/27/2009 11:01:00 AM  | 6 Comments |  Links to this post | 

Michael

Απόψε το βράδυ στο στέκι μου άκουσα για μυριοστή φορά το Billie Jean. Αισθάνθηκα κάπως παράξενα. Πριν από τρεις εβδομάδες, όταν ο dj έπαιζε πάλι αυτό το τραγούδι - στάνταρ αξεσουάρ στην playlist του εδώ και πολλά χρόνια - ούτε κατά διάνοια θα μου περνούσε από το μυαλό ότι ο ερμηνευτής του τραγουδιού θα πέθαινε στο άμεσο μέλλον. Αν είναι ποτέ δυνατόν να νοιώσεις μελαγχολία για έναν άνθρωπο που ποτέ σου δεν γνώριζες και που κάποτε είχες γεμίσει με μελανιές από τη διπλανή σου στο Γυμνάσιο επειδή δεν ασπαζόσουν την λατρεία της γι αυτόν, τότε εντάξει... αυτό ακριβώς έπαθα απόψε το βράδυ. Με μία φωνή που την άκουγα για πολλοστή φορά, με ένα τραγούδι που το ήξερα απ' έξω και ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα, με ένα πρόσωπο που το θυμάμαι όπως ήταν τότε που χοροπήδαγε πάνω από τα φωτισμένα πλακάκια κι όχι μετά, που μεταλλάχθηκε σε ένα ον αρρωστημένης -και όχι επιστημονικής- φαντασίας.

Κι έρχεται αυτή μου η ιδιόμορφη συμπάθεια γι αυτόν τον άνθρωπο που συνοδεύεται από χρόνια εφηβικά που μόλις είχαν αρχίσει να χρωματίζονται με τέχνη και μουσική και αγάπη και μυρωδιές και σχήματα και ουρανό και Θερμαϊκό, και φρενάρει μπροστά στη μία και μοναδική σκέψη που το μυαλό μου δεν μπορεί να αποβάλλει. Ποτέ δεν μπόρεσε.

"Ένας παιδόφιλος λιγότερος."

Κι ύστερα έρχεται πάλι αυτή η αόριστη αίσθηση της στεναχώριας και της λύπησης, να μου καταρρίψει, προς στιγμήν, την ψυχρή λογική. Κι ας αισθάνομαι ότι όλο αυτό στο τέλος-τέλος απευθύνεται σε ένα φάντασμα, σε μία δημιουργία της φαντασίας μου. Νομίζεις πώς είναι εύκολο να τα βάλει κάποιος με κατασκευάσματα του μυαλού του; Έχεις την εντύπωση ότι είναι εύκολο ο πιο άσπονδος αντίπαλος σε τέτοιες ανισορροπίες να είναι ο ίδιος σου ο εαυτός; Ευτυχώς που η ζωή το έχει φροντίσει και η γεύση όλων αυτών είναι ακόμα φρέσκια στην άκρη της γλώσσας μου.

Ο Michael Jackson πέθανε. Η μουσική του όχι. Κι αν νόμιζες οτι η αγιοποίηση των θνητών γίνεται με βάση τις αρετές τους, εγώ θα σου πω ότι μεγαλύτερος μητροπολίτης από τη μουσική δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ.

Ίσως τελικά η υπέρτατη συγχώρεση να είναι η ίδια η τέχνη.

Ίσως και όχι.

posted by mindstripper @ 6/27/2009 05:08:00 AM  | 6 Comments |  Links to this post | 

Monday, June 22, 2009

Δύο ζωές

"Σε ξύπνησα; Κλείσε, θα σε πάρω πιο μετά."
"Όχι ρε, είναι αργά έτσι κι αλλιώς, θα σηκωθώ τώρα. Τί έχεις, γιατί ακούγεσαι έτσι;"
"Πέθανε η γιαγιά μου χτες."

Με την Α. και τους υπόλοιπους αποφεύγω να βρίσκομαι από τότε που χάσαμε τον φίλο μας. Δεν μπορώ να το χειριστώ. Τους κοιτάω και τους μιλάω και αυτό που σκέφτομαι συνέχεια είναι ότι λείπει ένας από την παρέα. Ότι τώρα θα έλεγε εκείνο, ότι τώρα θα έβριζε, ότι τώρα θα έπαιρνε την Α. αγκαλιά, ότι τώρα θα σήκωνε το κινητό και θα μιλούσε με την ηλίθια που τα είχε τα τελευταία χρόνια. Κατά ένα περίεργο τρόπο νομίζω οι υπόλοιποι της παρέας το έχουν καταλάβει και δεν με ζορίζουνε. Ίσως επειδή αισθάνονται βαθιά μέσα τους κι αυτοί το ίδιο. Ίσως επειδή η παρέα αυτή πονάει λιγότερο όταν είναι σπασμένη σε κομμάτια.

"Κουράστηκα ρε μαλάκα, δεν μπορώ άλλο", μου είπε η Α. σχεδόν ξεψυχισμένα. "Πρώτα ο παππούς, ύστερα ο Στάθης, τώρα η γιαγιά."

Δεν είχα απάντηση να της δώσω. Δεν περίμενε και καμμία. Αυτή η γαμημένη η απώλεια τρώει σιγά σιγά τις σάρκες μας με το πέρασμα του χρόνου και έχουμε αρχίσει να την συνηθίζουμε σαν μόνιμο τρωκτικό πάνω από τα κεφάλια μας. Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι την νιώθουμε κατάμαυρη απειλή μέσα μας ακόμα και ώρες ανύποπτες.

Άκουσα τον Σ. να φωνάζει από μέσα να τσακιστώ να πάω για καφέ. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να πω -για άλλη μία φορά- ψέμματα. Τσαντίστηκα.

"Να περιμένετε να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου κι έρχομαι."

Ανέβηκα στο σπίτι του Σ. με θέα τη δυτική πλευρά της τσιμεντούπολης. Ήπια τον χυμό μου, μιλήσαμε με την Α., της είπα για τις φοβίες μου, μου είπε για τις φοβίες τις δικές της, τις φοβίες του Κ., τις φοβίες του Μ. Ύστερα μιλήσαμε για άλλα, βάλαμε τα γέλια, ξεχάσαμε για λίγη ώρα τη γιαγιά, ξεχάσαμε τον Στάθη, ξεγελάσαμε τους εαυτούς μας ότι όλα ήταν όπως παλιά. Ύστερα πήγαμε από το σπίτι της Α., φάγαμε, και λίγο μετά, μαζί με τον Σ. πήραμε τη μηχανή και πήγαμε για μπάνιο σε μία απ' αυτές τις παραλίες που το beach bar "βαράει" και τα ημίγυμνα κορμιά πάλλονται στη δύναμη των κρουστών και του μπάσου. Βρήκα εκεί φίλους άλλους δύο, και διάφορους άλλους που δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω, γι αυτό θα τους βαφτίσω "διάφορους άλλους". Για λίγη ώρα ήπια την πρώτη μου μπύρα κοιτώντας τον κόσμο, ύστερα πήρα μία δεύτερη και πήγα στην ξαπλώστρα. Έμεινα εκεί να κοιτάζω τη θάλασσα, φόρεσα και τα γυαλιά ηλίου μου, προστασία από τα δάκρυα. Ήρθε ο Σ., είπαμε δυο-τρεις βλακείες, γελάσαμε. Ύστερα σηκώθηκε κι άρχισε να ντύνεται. Έβγαλα τα γυαλιά μου.

"Πας, ε;"
"Ναι."
"Τί ώρα είναι η κηδεία αύριο;"
"Δε θυμάμαι, θα φύγουμε από δω κατά τις 7 το πρωί."

Δεν είπαμε τίποτε άλλο, φιληθήκαμε σταυρωτά, αγκαλιαστήκαμε σφιχτά κι έφυγε. Ύστερα ήρθε ο Θ. κοντά μου και με ρώτησε:

"Δεν το θυμάμαι το παλικάρι, πόσο καιρό το ξέρεις;"

Έβαλα πάλι τα γυαλιά μου και γύρισα προς την παλλόμενη ανθρώπινη μάζα.

"Δύο ζωές τον ξέρω... Δύο ζωές."

posted by mindstripper @ 6/22/2009 12:51:00 PM  | 3 Comments |  Links to this post | 

Friday, June 19, 2009

Stand in silence before music

In the end all you can hope for
is the love you've felt to equal the pain you've gone through



Τα λόγια στέκονται παράμερα την ώρα που η ψυχή εκπνέει ευτυχία.

posted by mindstripper @ 6/19/2009 11:31:00 AM  | 2 Comments |  Links to this post |