@Gmail
@Our magic bus
@Pictureland
@Myspace
@Twitter
@Radiobubble

Previous Posts

Friday, September 23, 2005

Ολίγον psycho...

"...φοράει μαύρα γυαλιά για να μην του κλέψουν τις σκέψεις του."

Το είδα γραμμένο στο ποστ του Azrai, στο Σπιτάκι.
Κι όταν το διάβασα ένιωσα εκείνο το περίεργο κενό στο στομάχι μου.
Και οι σκέψεις άρχισαν να ρέουν...

Τρελός το είπε αυτό το πράγμα;

Kι αν το διάβαζα μέσα σ' ένα βιβλίο;
Αν μου το έλεγε ο παππούς ο Στέργιος;
Αν ήταν μία ατάκα που κορδώνεται στον επίλογο μίας ταινίας του David Lynch; (καλά, μπορεί και στον πρόλογο αν μιλάμε για τον συγκεκριμένο)
Είναι ικανοί να αλλάξουν, να επηρεάσουν, να εκμηδενίσουν ή ακόμα και να παραμορφώσουν την αντίληψή μας, οι πομποί της πληροφορίας κάθε αυτής;
Κι εμείς, ως ανθρώπινοι δέκτες, πόσο σκεπτόμενοι είμαστε;
Πόσο σκεπτόμενοι έχουμε μάθει, πόσο σκεπτόμενοι θέλουμε να είμαστε;...

Θα το πω.
Εγώ όταν φοράω μαύρα γυαλιά ζεσταίνομαι, ιδρώνω.
Έχω την εντύπωση ότι δεν ανασαίνει καλά το πρόσωπό μου.

posted by mindstripper @ 9/23/2005 01:04:00 pm

7 Comments:

Blogger Azrai said...

ΑΑΑΑΑ.... :(

Σου είχα γράψει ένα εκτενές comment και το έχασα... κάποια βλακεία έκανα και σβήστηκε :(

Θα προσπαθήσω να κάνω περίληψη.

Στην Ιατρική το φυσιολογικό ορίζεται με βάση την στατιστική και όχι κάποιο νόμο ή κάτι τέτοιο. Ειδικά στην ψυχιατρική ορίζεται με βάση το τι το κοινωνικό πλαίσιο θεωρεί φυσιολογικό. (Πραγματικό περιστατικό: Κογκολέζος φοιτητής στην Ελλάδα, έρχεται στο νοσοκομείο με συνοδεία φίλου του, διότι ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι του έχουν κάνει μάγια. Αν ήταν έλληνας, αυτό αρκεί. Στο Κογκό όμως, το να πιστεύεις στην μαγεία αποτελεί μέρος της κουλτούρας/θρησκείας της χώρας και ο φυσιολογικός συνοδός, επίσης πιστεύει στα μάγια, το βουντου κτλ κτλ)

Όλοι έχουμε παράλογες ιδέες. Η διαφορά των μέσα με τους έξω είναι ότι οι μέσα αλλάζουν την συμπεριφορά τους με βάση τις ιδέες αυτές. Άλλο το να πιστεύω ότι είμαι Θεός, αλλά να πηγαίνω κανονικά στην δουλειά μου και άλλο το να πιστεύω ότι είμαι Θεός και να κυκλοφορώ γυμνός στον δρόμο αφού δεν μπορεί κανείς να με πειράξει.

Τέλος, κάτι βασικό. Ένα σύμπτωμα δεν είναι απόδειξη της νόσου. Όλοι έχουμε παράλογες ιδέες.

Μεγάλο θέμα ανοίγεις που σηκώνει πολύ πολύ συζήτηση.

9/23/2005 07:03:00 pm  
Blogger Storyteller said...

Κι αν σου πω οτι το εχω σκεφτεί κι εγώ ουκ ολίγες φορές? Λες για αυτό μου έχουν γίνει εμμονή τα γυαλιά ηλίου ακόμα και μεσα στο καταχείμωνο? Δεν πιστεύω να χρειάζομαι γιατρό ε?

9/24/2005 08:49:00 am  
Blogger mindstripper said...

Storyteller, welcome back! :) Kαλά είμαστε, δεν έχουμε ανάγκη... Αλλά αν ισχύει το αντίθετο, τότε ίσως να κατοχυρώσουμε από τώρα τα δικαιώματα για τα μπλογκ μας, γιατί θα αποτελούν έτοιμο υλικό για case studies (να θυμηθώ να επικοινωνήσω με τον κ. Γιάλομ). :-PP

Πολύ κρίμα που σβήστηκε το αναλυτικό σου comment Azrai. :(
Η γνώμη σου είναι πολύ ενδιαφέρουσα αφού έχεις άμεση επαφή ετούτη την περίοδο με ανθρώπους που εχουν ψυχολογικά προβλήματα.

Βασικά, εγώ το ξεκίνησα από τη φράση αυτού του ανθρώπου και έφτασα στη δική μου εμμονή τελικά, χωρίς να θέλω όμως να οδηγηθώ στο συμπέρασμα πως εφόσον παρουσιάζω -ίσως- ένα σύμπτωμα, θα παρουσιάσω και την νόσο. Αν, κι εσύ θα το ξέρεις πολύ καλύτερα από μένα, είναι πολύ συχνό φαινόμενο να οδηγούμαστε στον πανικό επειδή μπορεί να παρουσιάζουμε ένα ή δύο συμπτώματα νόσου που κυκλοφορεί (π.χ. μυνηγγίτιδα - όταν είχε πρωτοβγει, με τον παραμικρό πονοκέφαλο/τάση για εμετό η μάνα μου θυμάμαι με είχε πήξει στα τηλέφωνα). Ο καθένας μας. ειδικά όσο περνούν τα χρόνια και δέχεται όλο και περισσότερα ερεθίσματα καθημερινά, αναπτύσσει έμμονες ιδέες. Το θέμα είναι, ακριβώς όπως το λες, να μην αλλάζει την συμπεριφορά του με βάση αυτές, ή ακόμα κι αν την αλλάζει (ένας άνθρωπος που φοβάται να μπει στο ασανσέρ θα πηγαίνει με τις σκάλες εις τον αιώνα τον άπαντα - τελεία και παύλα) να γνωρίζει ότι η στιγμιαία αυτή του αντίδραση είναι προσωπική αδυναμία χαρακτήρα και να την δέχεται ως τέτοια. Να σημειώσω ότι απλά γράφω τη δική μου άποψη επί του θέματος, μια και το έφερε η κουβέντα και το 'πιάσαμε' στο πληκτρολόγιό μας... :-P

Να αναλύσω όμως το σκεπτικό μου στο ποστ, μιας και ήταν κάπως διαφορετικό...
Ακούω έναν άνθρωπο που φέρει την ταμπέλα "ασθενής με ψυχολογικά προβλήματα" (να το θέσω όσο πιο light μπορώ) να αναφέρεται σε μία εμμονή του.
Ο άνθρωπος αυτός είναι ο πομπός της πληροφορίας, εγώ που τον ακούω ο ανθρώπινος -σκεπτόμενος- δέκτης.
Η κουβέντα αυτού του ανθρώπου εκείνη την ώρα με αγγίζει όσο και το απόφθεγμα ενός βιβλίου περιοπής, το οποίο, την ώρα που θα το διαβάσω και θα μου γεννήσει παρόμοια συναισθήματα, θα υπογραμμίσω.
Κι εδώ εισέρχεται ο προβληματισμός μου: εγώ, ακούγοντας αυτόν τον άνθρωπο, θα κρατήσω αυτή του την κουβέντα ή απλά θα την προσπεράσω σκεπτόμενη ότι αυτή τη στιγμή απένταντί μου στέκεται ένας τρελός που μου μιλάει (ή που παραμιλάει;).
Μήπως μαζί με τις ταμπέλες που βάζω σε ανθρώπους, άλλες καλές κι άλλες όχι τοσο, υποσυνείδητα διαχωρίζω μαζικά και και προκαταβολικά όγκους πληροφοριών που δεν θα έπρεπε;
Διότι, αν όντως αυτό ισχύει, τότε αν βάλω στη θέση αυτού του ανθρώπου έναν δημοσιογράφο ή έναν καθηγητή, τους έχω δώσει αυτόματα ένα τεράστιο πλεονέκτημα, κι αυτό είναι την ευκολότερη -απ' ότι θα έπρεπε- αποδοχή των λόγων τους. Σαφώς βεβαίως και τέτοιου είδους άνθρωποι αξίζουν κάτι τέτοιο, εφόσον οι παλαιότερες πράξεις/λεγόμενά τους το έχουν όντως αποδείξει, αλλά εγώ στο τέλος, απευθυνόμενη στον εαυτό μου πια, ρωτάω το εξής:
Μήπως απλά πρέπει να γίνω πιο πολύ σκεπτόμενη και να φιλτράρω τα πράγματα, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μου πιο προσεκτικά;

(ίσως το παρατράβηξα λίγο - με το μαλακό η διάγνωση) :-P

9/24/2005 01:44:00 pm  
Blogger Azrai said...

Σου χρωστάω κάποια μεγάλη απάντηση στο ποστ αυτό και τα κόμεντς, αλλά είμαι στην βιβλιοθήκη της σχολής και κλείνει σε κανα 10λεπτο, οπότε τώρα δεν προλαβαίνω.

Αυτό που λες για τον πανικό με τις ασθένειες αν δεις ένα σύμπτωμα, πράγματι το έχουμε όλοι και ειδικά εμείς οι κακόμοιροι φοιτητές ιατρικής. Υπάρχει και ψυχιατρικός όρος "medical studentitis". Προσωπικά εως τώρα είχα καρκίνο παχέος εντέρου, σπαστική κολίτιδα και στηθάγχη.

Τώρα με κράζουν να φύγω, οπότε ελπίζω σύντομα να αξιωθώ να επιστρέψω και να απαντήσω αναλυτικά στα υπόλοιπα που γράφεις παραπάνω.

Take care! :)

9/28/2005 02:29:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Medical studentitis; Και ψυχιατρικός όρος κιόλας... Bρε πότε πρόλαβες να τα αποκτήσεις όλ' αυτά φοιτητής-πράγμα; (κάτι μου λέει ότι εδώ θ' ακούσουμε πράματα και θάματα)

Take your time, εδώ θα είμαστε. :-)))

9/28/2005 05:19:00 pm  
Blogger Azrai said...

Θίγεις ένα ενδιαφέρον θέμα. Ουασιαστικά το πως αλλάζει η συμπεριφορά και η θέση του δέκτη ανάλογα με την ταυτότητα του πομπού.

'Οσον αφορά στην ψυχιατρική, ο δέκτης έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Οι σχιζοφρενείς ασθενείς (θα μιλήσω μετά για άλλους) έχουν κάτι που λέγεται επιπέδωση συναισθήματος. Με πιο απλά λόγια, δεν έχουν την ικανότητα να εμφανίσουν εξωτερικά και να μεταδώσουν το συναίσθημά τους. Δεν είμαστε καν σίγουροι αν υπάρχει συναίσθημα από πίσω. (φιλοσοφικό το θέμα και έχει σχέση με τον ίδιο τον ορισμό του συναισθήματος, που απαιτεί να εκφράζεται αυτό και εξωτερικά, με μεταβολές στον μεταβολισμό, τις ορμόνες κτλ κτλ). Έτσι, όταν ο σχιζοφρενής σου πει ότι τον κηνυγάνε, δεν μοιάζει φοβισμένος ή αγχωμένος. Αυτό και μόνο, βοηθά τον δέκτη να διαπραγματευτεί με διαφορετικό τρόμο την πληροφορία που του στέλνουν. Δεν είναι απλά ότι έχει την ταμπέλα του ασθενούς, είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο σου λέει κάτι, δεν σου γεννά το απαραίτητο συνάισθμα που θα σου γεννούσε αν σου το έλεγε ένας υγιής άνθρωπος ανεξαρτήτως επιπέδου μορφωτικού, κοινωικού, οικονομικού κτλ.

Από την άλλη πλευρά, οι ασθενείς με συναισθηματικές διαταραχές (μανία, κατάθλιψη) διαχέουν το συναίσθημα τους, δηλαδή κάνουν το ακριβώς αντίθετο με τον σχιζοφρενή. Και εδώ λοιπόν είναι ο τρόπος που σου λέει πχ ο μανιακός ότι έπιασε δουλειά, όλο χαρά και μετά σου διηγείται όλα σου τα σχέδια και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχει αρχίσει να γελάς μαζί του, αλλά χωρίς κάποιον συνγκλονιστικό λόγο, χωρίς κάτι ιδιαίτερα αστείο. Απλά σου μεταδίδει την εν πολλοις αναίτια χαρά του.

Αλλά ας φύγουμε από το στενό πλαίσιο της ψυχιατρικής, και θα συμφωνήσω μαζί σου. Αλλιώς "μετράς" αυτό που θα σου πει ο καθηγητής και αλλιώς αυτό που θα σου πει ο σουβλατζής. Έχει σχέση φαντάζομαι με την ιεράρχηση της ίδιας της κοινωνίας και τις κάστες που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε, άσχετα αν το παίζουμε ότι δεν έχουμε ίχνος ρατσισμού, κοινωνικού ρατσισμού εν προκειμένω.

Από την άλλη πλευρά, έχει σχέση με την προσωπικότητα του καθενός. Εγώ ας πούμε προσαρμόζω την συμεριφορά μου απέναντι στον συνομιλητή μου σχεδόν αυτόματα. (αντιγράφω ιδιωματισμούς, χρώμα φωνής κτλ) Είναι καλό και κακό. Κακό γιατί επηρεάζομαι προφανώς πολύ πιο εύκολα από τους άλλους, κακό γιατί δεν έχω μια ισχυρή βάση στην προσωπικότητα μου. Καλό γιατί με βοηθά να επικοινωνήσω καλύτερα με τον άλλο, με φέρνει σε ένα επίπεδο πιο κοντά του.

Οπότε θα συμφωνήσω μαζί σου. Στην καθημερινή επικοινωνία, σε τελική ανάλυση πρέπει να είμαστε λίγο πιο σκεπτόμενοι. Πράγματι, νομίζω ότι υποσυνείδητα ή και ενσυνείδητα φιλτράρουμε τις πληροφορίες που παίρνουμε. Ψάχνω να βρω και κανά παράδειγμα από την παιδιατρική τώρα, αλλά δεν μου έρχεται. (στην παιδιατρική έχουμ πήξει στους τσιγκάνους, γύφτους κτλ)

10/03/2005 07:27:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Επιπέδωση συναισθήματος λοιπόν...

Το να μην υπάρχει συναίσθημα, το θεωρώ προσωπικά κάπως φυσιολογικό ως ορισμό για μία τέτοια κατάσταση. Το να υπάρχει όμως το συναίσθημα και ο σχιζοφρενής άνθρωπος να μην μπορεί να το μεταδώσει παραέξω, μου φέρνει τρόμο μόνο και που το σκέφτομαι (άσε που μου θυμίζει κι ένα συγκεκριμένο επεισόδιο από το Twilight Zone :P). Κι από την άλλη, εφ' όσον σαφώς μία τέτοια συμπεριφορά καθοδηγεί κατά κάποιον τρόπο τον συνομιλητή στο να αντιδράσει ανάλογα, σκέψου πόσο εύκολα μπορεί ένας γνώστης απλής ψυχολογίας να παραπλανήσει αν θέλει αυτόν στον οποίον απευθύνεται... Και, έτσι όπως τα αναλύεις Azrai, το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μανιοκαταθλιπτικούς, παρ' ότι κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι αυτοί κατευθύνουν τον συνομιλητή τους άθελά τους.

Το μπαλάκι πάει στον συνομιλητή λοιπόν, χαίρομαι που συμφωνούμε και οι δύο. :-)
Ειδικά όταν ο αρχικός ομιλητής δεν πάσχει από κάποια παθολογική κατάσταση όπως η σχιζοφρένεια, η κατάθλιψη ή η μανία.

Η τελευταία πρόταση, ανοιχτή προς σκέψη για όλους μας. ;-)

10/05/2005 11:47:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link
<< Home