@Gmail
@Our magic bus
@Pictureland
@Myspace
@Twitter
@Radiobubble

Previous Posts

Wednesday, September 15, 2010

Η Παρθένος, ο Δίδυμος και η ελπίδα που αργοπεθαίνει

Αυτοί οι τελευταίοι μήνες ήταν άλλο ένα μάθημα για μένα. Έμαθα πως ό,τι και να περνάει από την καρδιά και τη φαντασία μου, τελικά αυτό δεν επιβιώνει -κι ακόμα περισσότερο, είναι ανίκανο να θριαμβεύσει- απέναντι στις εμπειρίες και στην αντίληψή μου για ανθρώπους και καταστάσεις. Το είχα σκεφτεί και πιο παλιά, σε μία εποχή που τώρα μου μοιάζει με άλλη ζωή, ότι για ένα κατόρθωμα χρειάζεται ένας άνθρωπος, για ένα θαύμα όμως χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Όχι ότι δεν πέφτω ποτέ έξω στην κρίση μου ή ότι δεν είμαι πεισματάρα. Απλά είμαι πολύ συναισθηματική για να μην εξωτερικεύω τον αυθορμητισμό μου και πολύ αναλυτική για να κάνω τα στραβά μάτια σε όσα θα έβρισκα προσβλητικά πρώτα για τον διπλανό μου και ύστερα για μένα την ίδια. Τί να το κάνεις παιδί μου, Παρθένος με ωροσκόπο Δίδυμο. Δεν παλεύεται όταν πλησιάσεις πολύ κοντά στο στρώμα της ατμόσφαιρας. Πολλοί το λένε υπερθέρμανση. Εγώ το λέω 'έχω πάρει απ' τον πατέρα μου'.

Πριν λίγες μέρες κάπως μου τη βάρεσε κι έγραψα στο twitter ότι σαν οδηγός, τά 'χω πάρει με τους ποδηλάτες που κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς φώτα και χωρίς κράνος. Ορισμένοι άνθρωποι, ποδηλάτες οι ίδιοι, εξέφρασαν την επιδοκιμασία τους. Κανά-δυο ήταν πιο διστακτικοί, το twitter έτσι κι αλλιώς δε φημίζεται για την ευκολία που δίνει στους χρήστες του να αναπτύξουν εκτεταμένο διάλογο μεταξύ τους. Ξάφνου πετάχτηκε κι ένας αγενής, ο οποίος αφού έγραψε αυτολεξεί το ακόλουθο, στο καπάκι το έσβησε από κοινή θέα:

"Να μας δώσετε ποδηλατοδρόμους. Μέχρι τότε, κάνε στην άκρη!"

Αυτό λοιπόν που με κάνει και απελπίζομαι ακόμα περισσότερο κι από τους αλήτες που έχουν κυβερνήσει και κυβερνούν ετούτη τη χώρα, από αυτούς που μπαινοβγαίνουν με τα λουριά τους λάσκα στη Βουλή των Ελλήνων κάθε μέρα, από τους νομικούς θεσμούς και τους φορείς τους που έχουν εδώ και χρόνια ξεπουληθεί, είναι ο ίδιος ο Έλληνας. Εκεί είναι που σηκώνω τα χέρια ψηλά και που όσο περνάει ο χρόνος γίνομαι ίσως όλο και περισσότερο κυνική.

Παίρνω το παραπάνω παράδειγμα και κοιτάζω τους ποδηλάτες που έχουν αρχίσει να αυξάνονται στους δρόμους της Αθήνας. Τους βλέπω να κυκλοφορούν κατά το 80% χωρίς κράνος και φώτα - δεν θα κάνω καν συζήτηση για την σωστή προστατευτική ενδυμασία. Κι ας παρακάμψω την πρώτη σκέψη που μου περνάει από το μυαλό ('μα καλά, δε φοβούνται;') Ας αφήσω στην άκρη ότι κατά τη δική μου κρίση, το να παίρνεις ένα ποδήλατο και να βγαίνεις στη Βεϊκου με το μπλουζάκι, τη φορμίτσα και το αθλητικό παπουτσάκι και να πορεύεσαι στην δεξιά λωρίδα, είναι συγκριτικά με τα αυτοκίνητα και αρκετούς κάφρους που τα οδηγούν, σαν να έχεις κατέβει πεζός στο ίδιο σημείο και να κάνεις τζογκινκ. Το ερώτημά μου είναι το εξής: θα πρέπει να αρχίσουν να κόβονται πρόστιμα με τον ίδιο τρόπο που γινόταν κάποτε προκειμένου οι Έλληνες οδηγοί να μάθουν να φορούν τις ζώνες τους, ώστε οι Έλληνες ποδηλάτες να μάθουν να παίρνουν έστω και τα βασικά μέτρα προστασίας τους όταν βγαίνουν στην άσφαλτο; Θα πρέπει αυτές τις νοοτροπίες συμμόρφωσης σε βασικούς κανόνες να μας τους επιβάλλουν κάθε φορά, αντί να αρχίσουμε λίγο να σκεφτόμαστε ότι λειτουργούμε όλοι ως προς το σύνολο και όχι επιτέλους ως προς τον εαυτό μας και το εθνικό μας καύχημα ως σπάνιο είδος μεσογειακής Ευρωπαϊκής ράτσας;

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν στρέφομαι κατά των ποδηλατών, ούτε στο αυτονόητο δικαίωμα που έχουν να απαιτούν ποδηλατόδρομους. Με τον ίδιο τρόπο που δεν θα στραφώ και κατά εσού, εαν γυρίσεις και μου πεις σε ποιούς κανόνες να συμμορφωθεί κάποιος και σε ποιό σύστημα να ενσωματωθεί, από τη στιγμή που η πλειοψηφία των αντιπροσώπων του είναι σκάρτη και τα όργανα που εφαρμόζουν την ομαλή λειτουργικότητά του είναι αρκετές φορές οι πρωταρχικοί παραβάτες του. Αλλά δεν πρέπει από κάπου να ξεκινήσουμε όλοι; Όχι για να έρθουμε στο επίπεδο των Ευρωπαίων, ούτε για να αποκτήσουμε ένα πολιτισμικό πρόσωπο άξιο της εποχής που διανύουμε. Όχι γι αυτά. Μόνο επειδή την επανάσταση δεν θα την κάνουμε ούτε εγώ, ούτε εσύ. Εμείς είμαστε ήδη σάπιοι. Επειδή την επανάσταση θα την κάνουν τα παιδιά που έρχονται, και αν αυτά δεν πάρουν τις σωστές βάσεις από σένα κι από μένα, τότε δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει στ' αλήθεια, καμμία ελπίδα.

Τί να το κάνεις... Αυτό που σου έλεγα στην αρχή. Παρθένος με Δίδυμο. Δεν παλεύεται.

posted by mindstripper @ 9/15/2010 07:16:00 pm

4 Comments:

Blogger ΠΑΥΛΟΣ said...

Παλεύεται αγάπη μου, το αντίθετο δεν παλεύεται!

9/16/2010 01:03:00 pm  
Blogger Rodia said...

Ε, αφού το ξερεις πως ειμαστε μάγκες.. Οι ποδηλάτες γιατί να αποτελουν εξαιρεση;

Ουτε οι μηχανοβιοι εξαιρουνται, δυστυχως. Την περασμενη βδομαδα ηταν το ετησιο μνημοσυνο του μεγαλου γιου του μαναβη της γειτονιας. Ειχε δωσει το κρανος του να το φορεσει ο μικρος του αδερφος, συνεπιβατης στο μηχανακι. Προστατεψε μεν το μικρο, αλλα ο ιδιος πηγε στον παραδεισο των μηχανοβιων.

Κανεις δεν εξαιρειται, απο οσους επιμενουμε να παραμενουμε στη χωρα με το καλυτερο κλιμα -η μονη δικαιολογια που εδινα στον εαυτο μου, οταν τον ρωτουσα "μα, γιατι μενεις εδω περα;" Ειναι 2-3 μερες ομως που το πηρα αποφαση: θα ερχομαι μοναχα για διακοπες και το μονο που θα μου λειψει ειναι οι σοκολατες ΙΟΝ.

Κουραγιο ωρε! :)))

9/16/2010 08:45:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Παύλο, μπα μωρέ... Ένα και το αυτό είναι. Δεν τό 'χεις καταλάβει ακόμα; :P

Ροδιά, αν έχω καταλάβει καλά τότε να ξέρεις, χαμογελάω σαν τη χαζή κι αν είχα ουρά θα την κούναγα πέρα-δώθε σαν το σκυλί. Να πας, να φύγεις καλή μου, κι εδώ, ναι, να έρχεσαι μόνο για τις διακοπές, τον ήλιο και τη θάλασσα. Άλλωστε αυτό είναι το εθνικό μας προϊόν, αυτό πουλάμε. Και πού 'σαι. Ανέβα εσύ και το πακετάκι με τις ΙΟΝ θα σου έρχεται συστημένο - μη σκας καθόλου. ;-)

Σε φιλώ και ειλικρινά χαίρομαι πολύ.

9/16/2010 09:45:00 pm  
Blogger Γαμάει και Δέρνει said...

Να αγιάσει το στόμα σου (ή το πληκτρολόγιο σου καλύτερα!). Respect και μακάρι να το διάβαζαν το κείμενο πολλοί εκεί έξω!

9/19/2010 02:57:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link
<< Home