@Gmail
@Our magic bus
@Pictureland
@Myspace
@Twitter
@Radiobubble

Previous Posts

Monday, May 03, 2010

Οι James, η Ελλάδα και η ανθρώπινη ηλιθιότητα

Πηγαίνοντας στο κλειστο γυμναστήριο του Tae Kwo Do στο Φάληρο, κολλήσαμε στο μποτιλιάρισμα της μοναδικής εισόδου για το πάρκινγκ του σταδίου, καθώς εκεί απ' έξω είχαν μαζευτεί καντίνες με σουβλάκια, χοτ-ντογκ και νερά στην τιμή του ενός ευρώ το μικρό μπουκαλάκι. Πώς τό 'παμε Έλληνα, θες και τουρισμό;... Μάλλον θα πάρεις την Αφδροδίτη της Μήλου στις Γερμανικές διασκευές της για το 2010, σε μπουκαλάκια δώρο-έκπληξη / συσκευασία των τριών. Προσπαθώντας να αποφύγω να πατήσω αυτούς και τους πεζούς που έμπαιναν και εκείνοι στο στάδιο από την ίδια είσοδο, σκέφτηκα για άλλη μία φορά το μεγαλείο της Ελλάδος. Πολύ ωραία διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς μπράβο μας. Εμένα όμως γιατί τόσα χρόνια τώρα για να πάω στη Μαλακάσα και τις συναυλίες που λαχταράω, θα πρέπει κάθε φορά να μου βγαίνει η Παναγία ανάποδα; Έβγαλα το χέρι μου από το παράθυρο και την είπα στην κάργια που είχε το θράσος να μου πατήσει την κόρνα επειδή άφησα να περάσουν δύο αυτοκίνητα μπροστά μου. Νομίζω ότι η απεραντοσύνη της ηλιθιότητας μερικών ανθρώπων -λυπάμαι που θα σε πικράνω Γαλιλαίε- είναι μεγαλύτερη και από αυτή του σύμπαντος. Της κούνησα το κεφάλι μου με αποδοκιμασία από τον καθρέφτη και της έριξα ένα μπινελίκι μέσα από τα δόντια μου. Είναι καλά τα μπινελίκια όσο τα κρατάς για σένα - μην τα βγάζεις ποτέ προς τα έξω, δεν αξίζει. Έτσι κι αλλιώς, αυτός προς τον οποίον απευθύνονται είναι σχεδόν πάντα μία ανεγκέφαλη μάζα ανθρώπινης πράσινης γλίτσας. Οι βρισιές θα κάνουνε γκελ και θα εκτοξευθούν πάλι πίσω με έναν τρόπο που θα σε κάνουν να ντρέπεσαι για λογαριασμό σου - ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε.

Τέλος πάντων. Και τί έλεγα;...

Μπαίνοντας στο στάδιο, ο κόσμος ξεχύλιζε από παντού. Είχα ξαναδει το στόρι πέρισυ το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, μέσα στον καύσωνα και την υγρασία που έκανε τα ρούχα σου να κολλάνε πάνω σου και να τραβούν τα πόδια σου με πρωτοφανή δύναμη προς το κέντρο της γης. Το Θέατρο Γης κόντευε να βουλιάξει από τον κόσμο, ο Tim Booth είχε σκάσει μύτη από την κορυφή του σταδίου με ένα λευκό πουκάμισο που όταν χόρευε μ' αυτόν τον χαρακτηριστικό τρόπο του, πασπάλιζε με χρυσόσκονη ξωτικού την κάθε του κίνηση. Προχθές βγήκε ντυμένος στα μαύρα, με μαύρο σκουφάκι στο κεφάλι και χιλιάδες χαμόγελα να τον περιστοιχίζουν ξανά, με τον ίδιο τρόπο, από την κορυφή του σταδίου. Η Δ. χοροπηδούσε από τη χαρά της, πήγε πιο κοντά να τον βγάλει κοντινή φωτογραφία, τά 'χασε, γύρισε πίσω με την ουρά στα σκέλια "Γαμώτο, έπαθα πανικό και δεν μπορούσα να χειριστώ το κινητό", μου έλεγε πιο μετά. "Δεν πειράζει χαζή, θα σου δώσω μερικά βίντεο που τράβηξα εγώ", της είπα. Είμασταν τυχεροί μέσα στην αργοπορία μας και κάτσαμε ακριβώς στη μέση του γηπέδου, στους διαδρόμους με τα σκαλάκια. Δεν ενοχλούσαμε κανένα με τα κινητά και τα χοροπηδηχτά μας - κανένας δεν ενοχλούσε εμάς. Ακόμα θυμάμαι τον τύπο μπροστά μου στους Editors που πέρασε όλη τη συναυλία με το κινητό στο χέρι, ακριβώς μπροστά στην νοητή γραμμή που συνέδεε το οπτικό μου πεδίο με τον Tom Smith. Αλλά δεν θα κάνω tribute στην ανθρώπινη ηλιθιότητα σε τούτο το ποστ, ίσως κάποια άλλη φορά.

Η γνώριμη κι αγαπημένη φωνή του Booth ακούστηκε πάνω από τον καταλαγιασμό των χειροκροτημάτων.

"People of Athens,
we just want to thank you very much for turning out tonight in the middle of this chaos you find yourselves in.
"

Ο κόσμος άρχισε αμέσως να φωνάζει και να χειροκροτάει. Εγώ έπιασα τον εαυτό μου να χαζεύει το πλήθος στην αρένα χαμογελώντας πλατιά. Σκέφτηκα όλα αυτά που έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες. Για το πόσο προνομιούχοι είμαστε οι Έλληνες που ζούμε με τον ήλιο, τις βόλτες και τις φραπεδιές μας. Για το ότι λέει, είμαστε καλομαθημένοι, ότι όλο λέμε ότι δεν έχουμε κι όλο χώνουμε φράγκα από δω κι από κει σε κινητά και σε αυτοκίνητα. Σκέφτηκα για το πενηντάρικο που έσκασα για να πάω στη συναυλία κι εγώ και οι φίλοι μου, από τους οποίους η μία με το ζόρι τα βγάζει πέρα τον τελευταίο χρόνο κι έχει αρχίσει και σκέφτεται σοβαρά να την κάνει για το Γιου Ες οβ Έι μπας και ξημερώσει καμμία άσπρη μέρα και για εκείνη στην τελική. Και τώρα που γράφω όλ' αυτά, δεν μπορώ παρά για άλλη μία φορά, μέσα σε όλο αυτό που ζω, να σκεφτώ το πόσο ενοχικά με έχουν κάνει να αντιμετωπίζω τον ίδιο μου τον εαυτό όλοι εκείνοι που κατακρίνουν έναν ολόκληρο λαό για το ότι του αρέσει να καλοπερνάει, του αρέσει να τρώει και να πίνει κάτω από τον ήλιο, του αρέσει να τραγουδάει δυνατά και να χορεύει με πάθος ακόμα και σ' αυτά τα σκυλάδικα του δέκατου τρίτου χιλιομέτρου Αθηνών-Κωλοπετεινίτσας.

Σήμερα το πρωί διάβαζα οργισμένη για τον 15ο και το 16ο μισθό των υπαλλήλων της Βουλής ενώ χτες το μεσημεράκι καθόμασταν με τον πατέρα μου και συμπηρώναμε τη φορολογική του δήλωση, την ώρα που μου έλεγε για τη μείωση της σύνταξής του. Φεύγοντας πήγε να μου δώσει λεφτά. Λογοφέραμε για εκατοστή φορά, πάντα πάει να μου ξεγλυστρήσει κανένα κατοστάρικο στις τσέπες μου όποτε πάω σπίτι και τους βλέπω. Έτσι είναι ο Έλληνας γονιός φίλε, έχει δεν έχει, για το παιδί του θα κόψει το χέρι του, θα πεινάσει ακόμα-ακόμα. Κι αυτό δεν είναι επειδή έχει λεφτά. Είναι επειδή έτσι έχει μάθει. Έχει μάθει να δίνει, έχει μάθει και να φιλοξενεί, έχει μάθει να παίρνει την ώρα του να πίνει τον καφέ του κι όχι να τον κατεβάζει σε 2-3 γουλιές και ύστερα να φεύγει τρέχοντας για τη δουλειά του. Και να σου πω και κάτι; Είναι πολλά σε τούτον τον τόπο που συχαίνομαι, και πράγματα και ανθρώπους και -α ρε Γαλιλαίε με την απεραντοσύνη σου- νοοτροπίες. Όμως ξορκισμό και μιζέρια στον ήλιο μου, στη θάλασσά μου, στον καφέ, στη μουσική και στα ταξίδια μου δε θα μου καπελώσει κανείς. Ούτε εσύ, ανόητε Γερμανέ εκδότη ενός κάποιου περιοδικού που ντροπιάζεις το λαό σου με την επαναληπτική σου προκλητική κακεντρέχεια, ούτε εσύ, τροφαντέ Έλληνα βουλευτή, που έχεις το ασύστολο θράσος εν μέσω όλων αυτών των εξελίξεων της οικονομίας της χώρας σου, να ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ να κοροϊδεύεις τον λαό που μέσα από τη δική του ηλιθιότητα έστω, σε έβαλε εκεί που είσαι.

Είχα δεν είχα, το έκανα και το tribute στην ανθρώπινη ηλιθιότητα τελικά.

Πάω να πιω έναν φραπέ στο ήλιο να ηρεμήσω.

Α ναι. Σαν τους James και την αγάπη που δίνουν στον κόσμο τους κάθε φορά, κανείς.

posted by mindstripper @ 5/03/2010 05:30:00 pm

13 Comments:

Blogger zappa said...

Είχες δεν είχες πήρες φόρα και γάμησες το σύμπαν. Ευχαριστώ που με πρόλαβες.

5/03/2010 07:56:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Γεια σου Δούκα! Εγώ ευχαριστώ για τα λόγια σου. Να και μία μουσική αφιέρωση για να γουστάρουμε περισσότερο κιόλας. ;-)

5/04/2010 12:45:00 am  
Blogger Κωστής said...

Ποια σκαλάκια στη μέση; Εγώ ήμουν στις καρέκλες ακριβώς κάτω από την έξοδο που βγήκαν και ξεκίνησαν!

Μα τόσο κοντά ήμασταν;;;;

5/04/2010 03:58:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Κωστήηη!;!;! Όπου μυρωδιά Manchester από πίσω εμείς, έτσι; Είμασταν πολύ κοντά ρε συ, μπρος-δεξιά σου και λίγο πιο κάτω, έτσι όπως το περιγράφεις. Ελπίζω να περνάς ωραία μίστερ (καμμιά φορά θυμάμαι εκείνα τα μαραθώνια mail όσο προχωράει η ακατανόμαστη σειρά που μας έχει φάει τη ζωή και γελάω μόνη μου). Φιλιά πολλά πολλά ρε συ, να περνάς ωραία!

5/04/2010 08:50:00 pm  
Blogger Κωστής said...

Εννοείται ρε!Τα σημάδια του Manchester μάλλον δε θα φύγουν ποτέ!

Κάθε φορά που βλέπω ένα επεισόδιο θυμάμαι και εγώ τα mails και λέω να σχολιάσω. Προχτές άλλαξα κινητό και βρήκα και το τηλ. και ξαναείπα να πιάσω το νήμα από την αρχή...Αλλά μετά με πιάνουν οι ντροπές και η μ"$@#$α....

5/04/2010 09:58:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Άντε πάρε κανα τηλέφωνο ρε χαζέ μη σου πω καμμιά βαριά κουβέντα για τη Τζουλιέτ, το δικό μου παραμένει το ίδιο. Τα υπόλοιπα από κοντά.

5/04/2010 10:50:00 pm  
OpenID paspartoo said...

Βρηκα τελικα τροπο να σου αφηνω κανα σχολιο αλλα μεχρι να τα καταφερω ξεχασα τι ηθελα να σου γραψω...ε οκ...μη χανεσαι παντως :-)

5/05/2010 11:52:00 am  
Blogger mindstripper said...

Pasp, με τη χαρακτηριστική μνήμη (αυγού) χρυσόψαρου που με διακρίνει, θυμήθηκα αυτό το open-source agent που έλεγες τώρα που είδα το σχόλιο και πήγα να κάνω register, και έχω να πώ ένα πράγμα μόνο: ο γκαντέμης ο άνθρωπος δεν είναι καν ανάγκη να προσπαθεί.

Ευχαριστώ.

5/05/2010 12:22:00 pm  
Blogger O malakas tis pareas said...

πω πω καιρο που εχω να ερθω απο εδω. i steel love you baby χι χι χι

5/05/2010 02:11:00 pm  
Blogger mindstripper said...

Κανά-δυο χρόνια; Για παραπάνω λες; Πετάει ο καιρός Μήτσο. Αλλά εμείς αγαπιόμαστε ακόμα. Άι λαβ γιου του.

5/06/2010 12:29:00 am  
Blogger mauvais garçon said...

άντε, καλό καλοκαίρι λοιπόν!

5/08/2010 05:18:00 am  
Blogger 0comments said...

Επαναλαμβάνω!
Ζευγαρωθείτε και φύγετε απ' την ανθυγιεινή Αθήνα για κανα λιόλουστο καθαρό και ανθρώπινο περιβάλλον.
Επαναλαμβάνω! (Αυτή τη φορά στέλνω και πολλά φιλιά)

5/14/2010 09:33:00 am  
Blogger mindstripper said...

Καλώς τον! Καλό καλοκαίρι Mauvais garçon. :)

0com, μωρέ καλά λες εσύ, αλλά ποιός σ' ακούει (κλασσική γραφική απάντηση του στυλ "στρίβω δια των στερεοτύπων"). Φιλιά δεκτά, στέλνω άλλα τόσα με φόρα. ;-)

5/19/2010 10:48:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link
<< Home